Millenium. Dziewczyna która igrała z ogniem- S. Larsson

Ścieżki Lisbeth i Mikaela się rozeszły.

Ona podróżuje, rozwiązuje matematyczne zagadki i mebluje nowe mieszkanie.

On pracuje w tej samej gazecie, nawiązuje nowe romanse i szuka sensacji.

Połączy ich dopiero zbrodnia, która przyniesie za sobą mroczne sekrety i spiski z przeszłości.

Drugi tom serii Millenium zaskakuje i to nie byle czym. Wszystko czego byliśmy świadkami w "Mężczyznach którzy nienawidzą kobiet" ulega diametralnej zmianie. Po pierwsze, duet Mikael-Lisbeth załamuje się. Nie wierzycie? Ja sama na początku też nie mogłam w to uwierzyć, ale jak sami dobrze wiecie czytelnik ma w takim przypadku mało do powiedzenia. Nie pozostaje nic innego tylko wzruszyć ramionami i mruknąć pod nosem " Cała Lisbeth...". Po drugie sama bohaterka trochę się zmienia i może sobie pozwolić na wiele więcej niż dotąd. Po trzecie pojawia się postać Zali, który jest równie tajemniczy co niebezpieczny, którego złowroga obecność odczuwana jest na każdej stronie.

Pomimo powolnego rozwoju akcji autor w cale nie pozwala na odpoczynek. Fabułę początkowych rozdziałów zdominowało wprowadzenie kilku nowych bohaterów, co prawda raczej nie wzbudzających sympatii, ale dających szereg nowych możliwości tym głównym. 

Na szczególną pochwałę zasługuje pomysł ze śledztwem dotyczącym Lisbeth. Ukazuje ono zarówno bezmyślność wymiaru sprawiedliwości jak i talent bohaterki do unikania kontaktu z organami ścigania, przy jednoczesnej samowolce niektórych z nich.

Podsumowując, Larsson po raz drugi udowadnia ogrom swojego geniuszu pisarskiego. Zakończenie książki to literacki majstersztyk, który usatysfakcjonuje każdego czytelnika i na pewno zachęci do szybkiego przeczytania trzeciej części. Brać i czytać!

Serdecznie polecam.

Córka łupieżcy- J. Dukaj

Zuzanna żyje w zawrotnie zmieniającym się świecie.

Nowe technologie tworzą nową rzeczywistość.

Ale do czego prowadzi tak szybki postęp?

Czy wizja Miasta zwiastuje przyszłość ludzkości?

"Eldżet przyciąga eldżet."

Od razu mówię, że książka wpadła mi w ręce z polecenia pani w bibliotece. Początkowo nie miałam pojęcia czego się po niej spodziewać. Oczywiście, że słyszałam coś tam o autorze i nawet kiedyś próbowałam "Lodu", ale niestety nie posmakował mi i tym bardziej byłą ciekawa "Córki".

Zuzanna Klajn na urodziny dostaje tajemniczą wiadomość i spadek od rzekomo zmarłego ojca. Intryguje to dziewczynę i prowokuje do szukania informacji o jego pracy. Stopień skomplikowania sprawy wymaga zatrudnienia prywatnego detektywa, ale dopiero pojawienie się Miasta uchyla rąbek wielkiej tajemnicy. Bo jest ono czymś niezwykłym, nie stworzone  ręką człowieka, choć posiada elementy zaczerpnięte z ludzkiej cywilizacji. Wyjątek stanowią niewielkie wycinki rozsiane po wielkiej metropolii w większości przepełnionej wytworami obcych cywilizacji.

Książka jest jak najbardziej wciągająca, choć zdarzają się momenty tak zawiłe, że po pewnym czasie czyta się je już niemal z zerowym zrozumieniem treści. "Córka łupieżcy" jest tak niezwykła, że po prostu trudno o niej opowiadać. Autor wrzuca czytelnika w swój świat. który wypełnia lsnami, tajemniczym wisiorkiem, wspomnianymi wcześniej eldżetami czy elfimi technologiami. Czyli albo szybko się orientujesz o co chodzi, albo zostajesz  z tyłu i przepadasz w natłoku nowości.

Podsumowując. "Córka łupieżcy" to jak najbardziej dobra pozycja na rozpoczęcie przygody z twórczością Jacka Dukaja. Nie za gruba, dość szybko wciągająca, bez długich przynudzaczy, zawierająca intrygującą historię oraz niebanalnych bohaterów. Jednym słowem po porostu dobra książka i tyle w temacie.

Polecam.

Pamiętnik - N. Sparks

Są historie które wywołują masę emocji.

Od śmiechu, niedowierzania, zdziwienia, strachu aż po smutek.

wrażliwszy czytelnik nie będzie w stanie powstrzymać się również od łez.

Właśnie to wszystko można odnaleźć w Pamiętniku.

"Czuła się tutaj tak bardzo na miejscu. Wszystko było dokładnie tak, jak być powinno."

Może najpierw o tym dlaczego akurat zaczęłam czytać powieść Nicolasa Sparksa? Po pierwsze już dawno słyszałam wiele dobrego o autorze. Po drugie oczywiście ekranizacja z doborową obsadą sama się nie obejrzy, a po trzecie-"Wyzwanie Czytelnicze 2015" i jedno z zadań -"Typowy romans". To chyba wszystkie powody, więc przejdźmy do samej książki.

On- staruszek, który czyta wciąż tą samą historię. Ona- staruszka, słucha o nieprawdopodobnej miłości. Oboje mieszkają w domu opieki. Jest to tylko ogólny zarys historii w jaką autor wplątuje swoich bohaterów. Bo wcale nie liczy się tu fabuła ani akcja, najważniejsze stają się emocje bohaterów czy to tajemniczych staruszków czy Noaha i Allie. Może nie wyrażam się zbyt jasno ale nie chcę odbierać wam przyjemności z odkrywania sekretów "Pamiętnika", choć są dość przewidywalne.

Miłość Noaha i Allie to uczucie już dziś prawdopodobnie niespotykane. Próba czasu, rozłąka, przeciwności losu, rodzina, która stara się zapewnić bezpieczeństwo i masa innych przeszkód nie jest w stanie zachwiać miłością bohaterów. 

Niestety książka nie zachwyciła mnie tak jak się tego spodziewałam. możliwe, że po prostu nie byłam w odpowiednio melancholijnym nastroju. Może pogrążę się tymi słowami, ale mnie Noah w ogóle nie zachwycił. Inne oczekiwania? Wyobrażenie wykreowane na spoilerach? Albo po prostu romanse to nie moja bajka? Myślę jednak, że za jakiś czas spróbuję ponownie przemóc się do sięgnięcia po tę książkę i odczarowania negatywnego pierwszego wrażenia.

Polecam

Parabellum. Prędkość ucieczki- R. Mróz

Książek o Drugiej Wojnie Światowej są już miliony.

Reportaże, dzienniki, wywiady...

Jednak temat zostaje niewyczerpany,

i nawet wymyśleni bohaterowie potrafią opowiadać o prawdziwej historii.

"Kanonada przekleństw odbijała się echem w głowie młodego sierżanta."

Możecie wierzyć lub nie, ale w przeciwieństwie do blogosfery vlogosferę śledzę bardzo uważnie. Po prostu nie jestem w stanie oprzeć się tym krótkim filmikom i ich twórcom od których miłość do książek bije po oczach i po prostu zaraża :) Odnośnie Parabellum po raz pierwszy usłyszałam o tej serii na kanale Bookreviews by Anita (klik) i byłam pod wielkim wrażeniem, że z taką pasją można mówić o książkach. Jej olbrzymia (bo nie da się tego określić inaczej) miłość do tej wyciekła chyba jakimś nieszczelnym pikselem i dopadła również mnie.

 Panie i Panowie oto Parabellum!

Rok 1939 dla bohaterów powieści, braci Zaniewskich  zapowiada się bardzo dobrze. Obaj podejmują ważne życiowe decyzje. Wybuch wojny nie tylko komplikuje wszystkie plany, ale zmusza do podjęcia niewyobrażalnego ryzyka w imię miłości najbliższych oraz wyznawanych zasad.

Bracia Zaniewscy są swoimi przeciwieństwami. Staszek lubiący książki i szybko zdobywający wiedzę, studiuje medycynę, Bronek zaś wychowany twardą ojcowską ręką robi karierę w wojsku. Wrzesień staje się dla obu okresem wyboru między tym co racjonalne, a tym co słuszne. Ich szalone decyzje zaskakują i jednocześnie przyciągają uwagę, bo jak tu nie interesować się trójką uciekinierów pozornie podążającym w paszczę lwa lub też złożonym z czterech żołnierzy oddział sabotującym niemieckie oddziały? To trzeba przeczytać i przeżyć na własnej skórze.

Fabuła książki w większości podąża za Staszkiem i Bronkiem Zaniewskimi, lecz w pewnych momentach możemy zagłębić się w umysł jednego z niemieckich żołnierzy -Christiana Leitnera. Kapitan łamie wszelkie schematy i powszechne wyobrażenia na temat niemieckiego wojska. Z jednej strony surowy i wymagający z drugiej jednak podatny na wpływy. Bardzo spodobała mi się trzecioplanowy bohater - Maniura. Autor wykazał się przy postaci zaskakującą znajomością regionalnych naleciałości językowych, mentalności oraz charakterystycznemu słownictwa. Maniura posługuje się językiem który dla wielu może okazać się dziwny, lecz u mnie wywołał sentyment do rodzinnych stron. Równie genialną postacią jest Maria, pozornie piękna i inteligentna, skrywa mroczną tajemnicę która kładzie się cieniem na jej życiu.

Podsumowując, "Parabellum. Prędkość ucieczki" to niezwykła książka, która w nietypowy sposób opowiada o wydarzeniach znanych głównie z lekcji historii. Suche fakty wzbogacone o genialne kreacje bohaterów i ich przygody zyskują na wiarygodności. Czytanie Parabellum było dla mnie ogromną przyjemnością, jestem wielką miłośniczką tego typu serwowania historii ze szczyptą wyobraźni. Polecam każdemu kto ma opory przed przyswajaniem historii z podręczników :)

Serdecznie polecam.

Metro 2033- D. Glukhovsky

Wojna nuklearna spycha resztki ludzi pod ziemię.
Tunele metra stają się domem dla tysięcy.
Jednak gdy braknie słonecznego światła w mrokach rodzą się nowe zagrożenia.
Pozostaje tylko walka lub ucieczka.

"Jeśli zaszedł tak daleko, to jest zmuszony iść jeszcze dalej."

Już dawno czytałam tak genialną książkę! Nie ukrywam, że zabierałam się do niej dość długo, ale w końcu nadszedł ten dzień i przeczytałam ! Bo nic nie wciąga tak jak ciemność i pozornie bezbarwna rzeczywistość.

Piszę o rzeczywistości, bo znane współczesnemu człowiekowi miejsce kojarzące się z szybką komunikacją tu ewoluuje do rangi środowiska w jakim ludzie zmuszeni są żyć. Gdy do tej pory bez zastanowienia korzystałeś z transportu metrem po tej książce zaczniesz rozmyślać nad tym co cię otacza albo też zaczniesz się po prostu bać.

Głównym bohaterem książki jest Artem, chłopiec cudem uratowany od szczurzej plagi i wychowany przez swojego wybawiciela na rubieżach metra, na stacji WOGN. Jednak stacja staje w obliczu zagrożenia, a jedynym pragnący poznać żródło niebezpieczeństwa jest tajemniczy Hunter. Zbieg okoliczności łączy los Artema i Huntera. Od tej pory to chłopak musi podjąć się misji ratowania WOGN-u i niewykluczone, że nawet całego Metra.

Droga Artema staje się od tej pory epicką podróżą na miarę Odysei. Przeszkody w cale nie będą go oszczędzać, ludzie w większości przestaną być mili ,a i samo Metro podda go wielu próbom. Kolejne stacje niczym wyspy będą zróżnicowane zarówno pod względem gościnności, wyznawanej ideologii jak i zagrożeniom czyhającym na nieostrożnych podróżnych.

Co do samej postaci Artema mam mieszane uczucia, bo z jednej strony wydaje się on być nieświadomym niczego posłańcem, ale jak dowiadujemy się z zakończenia w cale nie jest on tak bezwartościowy. Chłopak w zależności od sytuacji wykazuje się instynktem lub też całkowitą głupotą. W ostatecznym rozrachunku nie jest jednak najgorszy.

Podsumowując, "Metro 2033" to genialna powieść, przesycona wieloma wątkami, niebanalnymi bohaterami jak i mrożącymi krew w żyłach fragmentami. Ja sama skończyłam tę książkę ze strachem przed ciemnością i wstrętem przed szczurami, brrr!

Serdecznie polecam!

Mężczyźni którzy nienawidzą kobiet- S. Larsson

Zaczyna się niewinnie.

Jedna wpadka znanego dziennikarza kończy się procesem.

Bezsilność skazuje go na przyjęcie dziwnego zlecenia.

Sprawa okazuje się bardzo skomplikowana i mroczna,

a stawką ostatecznej rozgrywki staje się życie.

"Ty plugawa świnio! W tej wsi to ja mam na to monopol."

Czy ktoś jeszcze pamięta o tym, że staram się trzymać zasady "najpierw książka potem film"?  Już chyba na dobre możecie o niej zapomnieć, po raz kolejny ją złamałam i chyba nie ma sensu dłużej się jej trzymać. Tym bardziej, w przypadku ekranizacji powieści Stiega Larssona z 2011 roku - Dziewczyna z tatuażem. Ale wracając do książki ...

Mikael Blomkvist jest dziennikarzem w popularnej gazecie przełamującej stereotypy. Natrafiając na ślad oszustw znanego biznesmena postanawia wszystko ujawnić. Nie zdaje sobie sprawy, że sytuacja jest ukartowana, a on sam w efekcie zostaje skazany. Nagonka medialna zmusza dziennikarza do wycofania się z życia publicznego. W samą porę pojawia się zlecenie od potężnego przedsiębiorcy. Ale jak wszystko i to zlecenie ma drugie dno sięgające w zawiłą przeszłość zleceniodawcy i jego rodziny.

Książkę tak genialną czytałam już dawno. Bo czego tu nie ma? Główny bohater - Mikael spisuje się świetnie zarówno w roli upartego dziennikarza, który wyproszony drzwiami dobija się do okna, jak i detektywa amatora. Gdy choć troszkę czytelnik wyczuwa nudę do akcji wkracza Lisbeth. Co to za bohaterka !? Przede wszystkim nie wpasowuje się w żaden ze schematów bohaterki literackiej. Niepozorny wygląd, tatuaże, kolczyki, oryginalny styl... wow! Jej osobowość to już zupełnie inna para kaloszy. Zdeterminowana, o wyraźnych poglądach i do tego bardzo tajemnicza. Takie połączenie satysfakcjonuje mnie w pełni.

Larsson w swojej powieść spełnia przepis na bestseller idealnie. Żadnych schematów - to hasło powinno reklamować książkę. Lisbeth niemal od początku przykuwa uwagę, jeśli nie wyglądem to na pewno niesamowitymi zdolnościami pierwszorzędnego hakera. To co ta dziewczyna potrafi zrobić z komputerem nie potrafię nazwać inaczej niż magią. Co do samej fabuły stanowi jedynie pratekst do zaprezentowania genialnie napisanych postaci pierwszoplanowych. Choć i ona nie zawodzi nawet w najmniejszych szczegółach

Podsumowując, "Mężczyźni którzy nienawidzą kobiet" to naprawdę dobry kawał krwistej powieści, którą każdy czytelnik pochłonie bez dłuższego zwlekania. Choć początkowo objętość tego dania możne przerażać to w trakcie czytanie praktycznie tego się nie odczuwa. chyba że lubisz czytać w niewygodnej pozycji.

Serdecznie polecam.

Na wojnie nie ma niewinnych-A.Jadowska

Świat istot magicznych jest zagrożony.

Niesnaski w wilczym stadzie są tyko przygrywką do prawdziwych problemów.

Rzeczywistość staje na głowie,

ale Dora Wilk już działa.

"Tylko głupiec zapomina o tym, że są tacy, których nie da się pokonać raz na całe życie, chyba że nie żyją ."

Gdy zaczęłam czytać "Na wojnie nie ma niewinnych" powoli zaczęło do mnie docierać, że to już koniec. Ale za to w jakim wykonaniu! Szczerze mówiąc spodziewałam się takiego rozwiązania serii, choć autorka ostatecznie i tak mnie zaskoczyła.

Przedsmaku finału czytelnicy mogli doświadczyć w poprzednim tomie "Egzorcyzmy Dory Wilk" (recenzja). Lekko zarysowany problem staje się teraz główną osią wydarzeń. Czarownica staje przed wyborem czy za wszelką cenę ratować przyjaciela czy też za wszelką cenę utrzymać pokój. Oczywiście wybiera wariant pierwszy, co kończy się odkryciem wielu mrocznych sekretów. Lecz to wciąż jedynie przygrywka dla akcji która właściwie nakręca tą książkę.

Poszukiwania prowadzone przez Dorę i jej przyjaciół ujawnia nielegalne interesy lokalnego alfy i jego stada. W tym momencie z pomocą przychodzi wampir Roman, który pragnie nieźle namieszać w rozkładzie sił toruńskiej Rady Magicznych. Z rozwiązaniem problemu czarownicy zmagają się wszyscy jej przyjaciele, bo każdy jest w tej sytuacji na wagę złota.

Podsumowując, "Na wojnie nie ma niewinnych" ma na prawdę spory rozmach fabularny, który przykuwa uwagę czytelnika i nie pozwala na oddech nawet na parę chwil. Wszystko to wzbogacone o ciekawe postacie i tworzone przez nie duety po prostu rozbrajają czytelnika, który pomimo nokautu chichocze i jest szczęśliwy. Nie pozostaje już nic innego niż powiedzieć Dorze papa, pomachać na do widzenia i grzecznie czekać na obiecane przez autorkę losy Witkaca.

Serdecznie polecam :)